BAHAGI 2: ANG PAGBAGSAK NG MAYAMANG PAMILYA

Alas otso ng umaga nang galit na galit na dumating si Victor Wang sa mansiyon ng kaniyang ina sa Cebu.

Nakaupo si Elena sa tabi ng swimming pool, tahimik na nag-aalmusal.

“Good morning, anak,” nakangiting bati nito.

Hindi umupo si Victor.

“Mom, sabihin mong hindi mo talaga inalok si Alexandra ng limang milyong piso.”

Kalmadong naglagay ng palaman sa tinapay si Elena.

“Victor, huwag kang magdrama.”

“Sagutin mo ako!”

“Oo! Ginawa ko! At dapat magpasalamat ka!”

Hindi makapaniwala si Victor.

“Ininsulto mo ba siya?”

“Ipinaliwanag ko lang na hindi siya bagay sa pamilya natin.”

“Mom!”

“Hinaan mo ang boses mo! Naririnig tayo ng mga katulong!”

“Wala akong pakialam kung marinig nila!”

Napatingin si Elena sa anak.

“Mula nang makilala mo ang babaeng iyon, wala ka nang respeto sa akin!”

“Hindi mo man lang siya kilala!”

“Sapat na ang alam ko! Wala siyang pera! Wala siyang pangalan! Wala siyang koneksiyon! Isa lamang siyang babaeng naghahanap ng mayamang mapapangasawa!”

Napapikit si Victor.

“Mahal ko siya, Mom.”

Biglang tumahimik si Elena.

“Ano?”

“Mahal ko si Alexandra.”

“Hindi mo siya maaaring mahalin! Hindi siya ka-level natin!”

Malungkot na tumingin si Victor sa kaniyang ina.

“Alam mo kung bakit ko siya minahal?”

Hindi sumagot si Elena.

“Dahil sa lahat ng babaeng nakilala ko, siya lang ang hindi nagtanong kung magkano ang kinikita ko.”

Huminga nang malalim si Victor.

“Siya lang ang hindi humanga sa mga kotse ko. Siya lang ang mas masayang kumain ng barbecue sa tabing-dagat kaysa sa mamahaling restawran.”

Tumalikod siya.

“At baka kagabi, sinira mo ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko.”

Umalis si Victor.

Ngunit makalipas lamang ang dalawampung minuto, tumunog ang cellphone ni Elena.

Ang tumatawag ay ang chief financial officer ng Wang Holdings.

“Madam, may malaking problema po tayo!”

Napakunot ang noo ni Elena.

“Anong problema?”

“May tatlong malalaking investor na pumayag nang ibenta ang kanilang shares sa isang pribadong investment company. Kapag natuloy ang kasunduan, maaaring mapunta sa kanila ang kontrol ng Wang Holdings.”

“Ano naman? Bilhin natin pabalik!”

“Madam, hindi po ganoon kadali. Malaki ang kailangan nating pera, at kasalukuyan pang may problema sa ating mga utang.”

Biglang tumuwid ang pagkakaupo ni Elena.

“Sino ang bumibili?”

“Isang investment firm na ang pangalan ay Reyes Capital Partners.”

“Reyes?”

Sandaling natigilan si Elena.

Parang pamilyar ang apelyido.

Ngunit agad niya itong binalewala.

“Magkano ang inaalok nila?”

“Labing-isang bilyong piso ang kanilang kabuuang panukalang bagong puhunan at pag-aayos ng mga utang.”

Nabitawan ni Elena ang hawak niyang tinapay.

“LABING-ISANG BILYON?!”

“Opo, madam.”

“Saan naman nanggaling ang kumpanyang iyan?!”

“Hindi pa po natin alam kung sino ang tunay na may-ari.”

Biglang nakaramdam ng takot si Elena.

Sa loob ng maraming taon, ipinagyabang niya sa buong Cebu na hindi kailanman matitinag ang kanilang kumpanya.

Ngunit iba ang katotohanan.

Sa likod ng matataas na gusali at mamahaling hotel, lubog sa malalaking utang ang Wang Holdings.

Marami sa kanilang proyekto ang hindi natapos sa tamang oras.

Bumaba ang kita.

Dumami ang bayarin.

At ngayon, isang hindi kilalang investor ang handang magligtas sa kanila kapalit ng kontrol sa kumpanya.

Mabilis na nagbihis si Elena at nagtungo sa kanilang opisina.

Pagsapit ng alas diyes, puno na ng mga direktor ang malaking conference room.

Nakatayo si Victor sa unahan.

“Kailangan nating tanggapin na seryoso ang ating sitwasyon,” paliwanag niya. “Kung hindi natin maaayos ang mga utang, libo-libong empleyado ang posibleng mawalan ng trabaho.”

Biglang nagsalita si Elena.

“Hindi ko papayagang kunin ng kung sinong investor ang kumpanya natin!”

Tumingin si Victor sa kaniyang ina.

“Mom, wala tayong sapat na pera para ipagpatuloy ang lahat ng operasyon nang walang tulong.”

“Wang Holdings ito! Pag-aari ito ng pamilya natin!”

“Hindi mababayaran ng apelyido natin ang mga utang, Mom.”

Tumahimik ang buong silid.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto.

Pumasok ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling kulay-abong suit.

“Magandang umaga sa inyong lahat. Ako si Daniel Lim, managing director ng Reyes Capital Partners.”

Agad siyang sinalubong ni Victor.

“Mr. Lim, salamat sa pagpunta.”

Tumango si Daniel.

“Handa na po ang aming principal na talakayin ang pinal na mga kondisyon ng investment.”

Nagkrus ng mga braso si Elena.

“At nasaan ang misteryosong may-ari ng kumpanyang ninyo?”

Tumingin si Daniel sa kaniyang relo.

“Darating po siya anumang sandali.”

“Siya? Babae?”

“Opo.”

Napangising mapanlait si Elena.

“Isa na namang ambisyosang babae na gustong agawin ang aming kayamanan.”

Kalmadong tumingin si Daniel sa kaniya.

“Madam Wang, ang aming principal ay may sapat na pondo upang bilhin ang mga ari-ariang kasalukuyang pinamamahalaan ng inyong pamilya.”

Biglang namula si Elena.

“Paano mo ako nagagawang kausapin nang ganyan?!”

“Ipinapaliwanag ko lamang po ang aming posisyon.”

Binuksan ni Daniel ang isang folder.

“Sa ilalim ng aming panukala, makakakuha ang Reyes Capital Partners at ang mga kasosyo nito ng limampu’t walong porsiyentong kontrol sa Wang Holdings pagkatapos ng pag-isyu ng mga bagong shares at pag-apruba ng kasunduan.”

Napabalikwas si Elena.

“FIFTY-EIGHT PERCENT?!”

“Opo.”

“Ibig sabihin, hindi na kami ang masusunod sa sarili naming kumpanya!”

Tahimik na sumagot si Victor.

“Pero maililigtas natin ang kumpanya, Mom.”

“Ipinagpapalit mo ang pamana ng ama mo?!”

“Sinusubukan kong iligtas ang mga bagay na maaari pa nating iligtas!”

Ipinagpatuloy ni Daniel ang kaniyang paliwanag.

“May tatlong pangunahing kondisyon ang aming investor: masusing pagsusuri sa pananalapi, proteksiyon sa mga empleyado, at pagbabago sa pamamahala.”

Umismid si Elena.

“Proteksiyon sa empleyado? Negosyo ang pinag-uusapan natin! Hindi charity!”

Sumara ang folder ni Daniel.

“Naniniwala po ang aming principal na maaaring kumita ang isang kumpanya nang hindi inaapi ang mga taong nagtatrabaho rito.”

Biglang natahimik ang buong silid.

May kumatok sa pinto.

Tumingin si Daniel.

“Nandito na po siya.”

Bumukas ang pinto.

Isang batang babae ang pumasok.

Nakasuot ng simpleng blusang kulay krema, itim na pantalon, at maliit na kuwintas na pilak.

Walang mamahaling alahas.

Walang magarang handbag.

Walang kahit anong palatandaan na isa siyang bilyonarya.

Ngunit nang makita siya ni Victor, para siyang nawalan ng hininga.

“A-Alexandra?”

Biglang nanlaki ang mata ni Elena.

Tumayo si Daniel.

“Ladies and gentlemen, ipinapakilala ko po ang founder at chairwoman ng Reyes Capital Partners.”

Iniharap niya ang kamay sa babae.

“Ms. Alexandra Isabel Reyes.”

Walang nagsalita.

Parang tumigil ang oras.

Nagpatuloy si Daniel.

“Si Ms. Reyes ay namamahala sa malalaking pamumuhunan sa imprastraktura, logistics, enerhiya, at iba pang industriya sa iba’t ibang bansa sa Southeast Asia.”

Napaupo si Elena.

Nanginginig ang kaniyang mga daliri.

“Hindi… hindi puwede…”

Tumingin si Victor kay Alexandra.

“Alex… ikaw ang may-ari ng Reyes Capital?”

“Oo, Victor.”

“Ikaw ang investor na magliligtas sa kumpanya natin?”

“Oo.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Saglit na natahimik si Alexandra.

“Dahil gusto kong makilala mo ako bilang Alexandra. Hindi bilang isang babaeng may bilyun-bilyong piso.”

Hindi makapagsalita si Victor.

Biglang tumayo si Elena.

“IMPOSSIBLE! Panloloko ito!”

Dahan-dahang humarap sa kaniya si Alexandra.

“Magandang umaga po, Mrs. Wang.”

“Hindi ka maaaring magkaroon ng ganoong kalaking pera!”

“Bakit po?”

“Dahil… dahil…”

“Dahil simple ang damit ko?”

Walang naisagot si Elena.

“Dahil luma ang sapatos ko?”

Napatingin ang mga direktor sa isa’t isa.

“O dahil hindi ako nagsuot ng mamahaling alahas para patunayan sa inyo na karapat-dapat akong respetuhin?”

Namula si Elena.

“Niloko mo kami!”

Kalmadong umiling si Alexandra.

“Hindi po ako kailanman nagsabing mahirap ako. Kayo po ang nagdesisyon noon nang makita ninyo ang suot ko.”

Napayuko ang ilang direktor.

Dahan-dahang lumakad si Alexandra papunta sa unahan ng mesa.

“Kagabi, inalok ninyo ako ng limang milyong piso para layuan ang anak ninyo.”

“Alexandra, puwede naman nating—”

“Sinabi ninyong nakakahiya ang damit ko.”

“Makinig ka muna—”

“Pinagbantaan ninyong sisirain ang trabaho ko.”

Nagsimulang manginig ang boses ni Elena.

“Nagkaroon lamang ng hindi pagkakaunawaan…”

“At ininsulto ninyo ang sarili ninyong mga empleyado habang sinusubukan ninyo akong ipahiya.”

Walang makapagsalita.

Inilapag ni Alexandra ang folder sa mesa.

“Ngayon, handa akong mamuhunan ng labing-isang bilyong piso upang iligtas ang kumpanyang ito.”

Tumingin siya sa bawat direktor.

“Hindi dahil gusto kong ipahiya ang pamilya Wang.”

Huminto siya sandali.

“Kundi dahil libo-libong empleyado ang umaasa sa kumpanyang ito para mabuhay ang kanilang mga pamilya.”

Tahimik na nakinig si Victor.

“May tatlong kondisyon ako.”

Itinaas ni Alexandra ang isang daliri.

“Una. Magkakaroon ng independent audit sa lahat ng gastusin at pananalapi ng kumpanya.”

Itinaas niya ang pangalawa.

“Pangalawa. Sisiguraduhin nating mapoprotektahan ang suweldo, benepisyo, at trabaho ng mga empleyado hangga’t maaari sa panahon ng restructuring.”

Pagkatapos ay itinaas niya ang pangatlo.

“At pangatlo…”

Tumingin siya nang diretso kay Elena.

“Si Mrs. Elena Wang ay kailangang magbitiw sa kaniyang executive position at mawalan ng kapangyarihang makialam sa pamamahala at pagtanggal ng mga empleyado.”

Biglang sumigaw si Elena.

“HINDI AKO PAPAYAG!”

Tumango si Alexandra.

“Kung ganoon po, hindi rin matutuloy ang investment.”

Nanlaki ang mata ni Victor.

“Alexandra, sandali lang. Kailangan ng kumpanya ang tulong mo.”

“Alam ko, Victor.”

“Hindi mo maaaring hayaang bumagsak ang lahat dahil sa nangyari kagabi!”

Biglang nag-iba ang ekspresyon ni Alexandra.

“Akala mo ba tungkol lang ito sa tsekeng limang milyong piso?”

Sumabat si Elena.

“GUMAGANTI KA LANG!”

Tumingin si Alexandra sa matandang babae.

“Kung paghihiganti ang gusto ko, maaari ko na lang hayaang bumagsak ang kumpanyang ito.”

Natahimik si Elena.

“Pero hindi ko gagawin iyon.”

Malamig ngunit matatag ang kaniyang tinig.

“Dahil ang mga ordinaryong empleyadong nagtatrabaho nang maayos ay hindi dapat magdusa dahil sa kayabangan ng kanilang mga pinuno.”

Hindi na makatingin nang diretso si Elena.

“Ang hinihingi ko ay pananagutan, hindi paghihiganti.”

Lumapit si Victor.

“Alex, puwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?”

Tumingin si Alexandra sa kaniya.

“Bakit?”

“Dahil marami akong kailangang sabihin.”

Saglit siyang nag-isip.

Pagkatapos ay umiling.

“Hindi pa ngayon, Victor.”

Binuksan niya ang kaniyang handbag at may inilabas na papel.

Isang tseke.

Limang milyong piso.

Inilapag niya iyon sa mesa.

Napatingin si Elena.

“Ito ang perang inalok ng mama mo para mawala ako sa buhay mo.”

Napapikit si Victor.

Huminga nang malalim si Alexandra.

“Victor, may itatanong ako sa iyo.”

“Kahit ano, Alex.”

“Kung mahirap lang talaga ako…”

Nanginginig nang bahagya ang kaniyang tinig.

“Kung wala akong investment company, kung wala akong bilyun-bilyong piso, at kung ordinaryong empleyado lang ako…”

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Victor.

“Ipaglalaban mo pa rin ba ako laban sa mama mo?”

Walang pag-aalinlangang sumagot si Victor.

“Oo.”

Tumango si Alexandra.

“Kung ganoon…”

Huminto siya.

“Bakit hindi mo ako naipagtanggol bago mo nalaman kung sino talaga ako?”

Para bang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ni Victor.

Hindi siya nakasagot.

At iyon ang pinakamasakit para kay Alexandra.

Lumapit siya kay Daniel.

“Ipagpatuloy ninyo ang botohan at ang mga kinakailangang pag-apruba.”

Pagkatapos ay tahimik siyang naglakad palabas.

Sinubukang sundan siya ni Victor.

Ngunit pinigilan siya ng chairman ng board.

“Mr. Wang, kailangan pa po kayo rito.”

Kinahapunan, naaprubahan ang pangunahing plano para sa restructuring at ang pagbabago sa pamamahala.

Nawalan si Elena ng executive position.

At matapos makumpleto ang mga kasunduan sa mga sumunod na linggo, ang Reyes Capital Partners ang magkakaroon ng kontrol sa Wang Holdings.

Nang gabing iyon, nakatanggap si Victor ng mensahe mula kay Alexandra.

“Victor, negosyo ang dahilan kung bakit ko ililigtas ang kumpanya ninyo. Pero ibang usapan ang relasyon nating dalawa.”

Agad siyang tumawag.

Hindi sinagot.

Tumawag siyang muli.

Wala pa rin.

Hanggang sa dumating ang huling mensahe.

“Hindi ko kailangan ng lalaking kayang protektahan ako gamit ang pera. Kailangan ko ng lalaking kayang tumayo sa tabi ko kahit iniisip ng lahat na wala akong kahit ano.”

Matagal na tinitigan ni Victor ang cellphone.

Sa unang pagkakataon sa kaniyang buhay, naunawaan niya ang isang nakakatakot na katotohanan.

Maaari niyang mawala ang kumpanya at muling itayo iyon.

Maaari niyang mawala ang kayamanan at muling kitain iyon.

Ngunit si Alexandra?

Maaaring hindi na niya kailanman maibalik ang babaeng tunay niyang minahal.