BAHAGI 3: ANG BILYONARYONG KINAILANGANG MATUTONG MAGMAHAL

Makalipas ang tatlong linggo, opisyal nang nakumpleto ang restructuring ng Wang Holdings.

Ang Reyes Capital Partners na ang may pinakamalaking kontrol sa kumpanya.

Sinimulan ang mga bagong patakaran sa pamamahala.

Inalis ang maraming hindi kinakailangang gastusin ng mga executive.

Naglaan ng pondo para sa mga suweldo at benepisyo ng mga empleyado.

At si Elena Wang, na dating kinatatakutan ng halos lahat ng empleyado, ay wala nang sariling executive office, personal na driver mula sa kumpanya, o kapangyarihang basta magtanggal ng manggagawa.

Ngunit may isa pang pangyayaring naghihintay sa kaniya.

Isang Biyernes ng gabi, nakatanggap siya ng imbitasyon.

WANG HOLDINGS EMPLOYEE APPRECIATION DINNER

Sa ilalim nito ay nakasulat:

Hosted by Alexandra Reyes, Chairwoman of Reyes Capital Partners.

Halos punitin ni Elena ang imbitasyon.

“Pinapahiya niya ako!” galit na sabi niya.

Nakatayo sa tabi niya si Victor.

“Hindi, Mom.”

“Paano mo nasabi?”

“Dahil inimbitahan niya ang mga janitor, security guard, driver, warehouse worker, at pati ang kanilang mga pamilya.”

Napakunot ang noo ni Elena.

“At ano naman?”

“Ibig sabihin, sa unang pagkakataon, ang mga taong tunay na nagpapatakbo sa kumpanya ang magiging pinakamahalagang bisita.”

Hindi sumagot si Elena.

Kinuha ni Victor ang kaniyang jacket.

“Sasama ka ba?”

“Inaasahan mong magpapakumbaba ako sa harap ng babaeng iyon?”

Malungkot na tumingin si Victor sa kaniya.

“Inaasahan kong matututo kang respetuhin siya.”

Nagsimulang mamasa ang mga mata ni Elena.

“Anak mo ako? O anak ka na ba niya?”

Napabuntong-hininga si Victor.

“Mom, hindi ito tungkol sa pagpili sa pagitan ninyong dalawa.”

Huminto siya.

“Tungkol ito sa pagpili kung ano ang tama.”

Tahimik niyang idinagdag:

“At matagal akong nagkamali.”

Hindi na nakasagot si Elena.

Nang gabing iyon, puno ng tawanan ang isang malaking ballroom sa isang mamahaling hotel sa Cebu.

Ngunit hindi mga politiko o tanyag na negosyante ang sentro ng pagdiriwang.

Kundi ang mga ordinaryong empleyado.

Mga taong araw-araw na pumapasok sa trabaho upang buhayin ang kanilang pamilya.

Sa gitna ng ballroom, nakatayo si Alexandra.

Nakasuot siya ng simpleng damit na kulay asul.

Nang lumapit si Victor, agad niya itong napansin.

“Hello, Victor.”

“Hi, Alex.”

Napangiti siya.

“Mukhang kinakabahan ka.”

Mahinang tumawa si Victor.

“Mas madali pa akong makipagnegosasyon ng bilyun-bilyong piso kaysa kausapin ka ngayon.”

“Baka dahil hindi mo ako kayang bilhin.”

Napangiti si Victor.

“Totoo.”

Sandaling natahimik ang dalawa.

Pagkatapos ay huminga nang malalim si Victor.

“Alexandra, gusto kong humingi ng tawad.”

“Humingi ka na ng tawad sa text.”

“Pero hindi sapat iyon.”

Nagkrus ng mga braso si Alexandra.

“Sige. Nakikinig ako.”

Tumingin si Victor nang diretso sa kaniyang mga mata.

“Noong nagsimula tayong mag-date, akala ko mabuti na akong tao dahil hindi ko pinapansin ang pagkakaiba ng pamumuhay natin.”

Tahimik si Alexandra.

“Masaya ako dahil hindi mo pinapansin ang pera ko. Masaya ako dahil normal lang ang pakikitungo mo sa akin.”

Napayuko si Victor.

“Pero kapag si Mama na ang pinag-uusapan, lagi kong iniiwasan ang problema.”

Huminga siya nang malalim.

“Akala ko, kung mananahimik ako, kusa na lang maaayos ang lahat.”

Tumingin siyang muli kay Alexandra.

“Duwag ako.”

Hindi agad sumagot ang babae.

“Oo, Victor. Duwag ka noon.”

Tinanggap niya ang mga salitang iyon.

“Alam ko.”

“Hindi ko kailangan ng lalaking ipaglalaban lang ako kapag nalaman niyang mayaman ako.”

“Alam ko rin iyon.”

“At hindi ako naghahanap ng lalaking kailangang patunayang mas makapangyarihan siya sa lahat.”

Tumango si Victor.

“Ang gusto ko lang, isang taong hindi ako hahayaang bastusin dahil lang sa itsura ko.”

“Hindi na iyon mauulit,” seryosong sagot ni Victor.

Tinitigan siya ni Alexandra.

“Madaling mangako.”

“Kaya hindi ko hihilinging maniwala ka agad.”

Sandaling natahimik si Victor.

“Hahayaan kitang makita ang pagbabago ko.”

Bahagyang lumambot ang mukha ni Alexandra.

Ngunit bago pa siya makasagot, may narinig silang maliit na boses.

“Excuse me po, ma’am?”

Paglingon nila, may isang batang babae na nasa walong taong gulang ang nakatayo sa kanilang harapan.

May hawak itong maliit na kard na gawa sa makulay na papel.

“O, hello,” nakangiting bati ni Alexandra. “Ano iyon?”

Nahihiyang inilapit ng bata ang kard.

“Sabi po ni Mama, kayo raw po ang tumulong para hindi siya mawalan ng trabaho.”

Napatingin si Alexandra sa babaeng nakasuot ng uniporme ng hotel na nakatayo ilang hakbang mula sa kanila.

“Totoo po iyon, ma’am,” mahinang sabi ng ina. “Natakot po kasi ako noong nabalitaan naming may problema ang kumpanya. Wala na pong trabaho ang asawa ko.”

Dahan-dahang lumuhod si Alexandra upang kapantay niya ang bata.

“Masipag ang mama mo. Karapat-dapat siyang magkaroon ng maayos na trabaho.”

Iniabot ng bata ang kard.

May guhit iyon ng isang babaeng may korona.

At sa ilalim, nakasulat sa malalaking letra:

SALAMAT PO SA PAGLIGTAS SA TRABAHO NG MAMA KO!

Biglang namasa ang mga mata ni Alexandra.

“Maraming salamat, sweetheart.”

Niyakap siya ng bata bago masayang tumakbo pabalik sa kaniyang ina.

Tahimik na pinanood iyon ni Victor.

Nakita niyang kayang humarap ni Alexandra sa mga makapangyarihang negosyante nang hindi natatakot.

Ngunit isang simpleng kard mula sa bata ang halos magpaiyak sa kaniya.

At doon niya lubusang naunawaan ang babae.

Hindi ang bilyun-bilyong piso ang dahilan kung bakit malakas si Alexandra.

Kundi ang kakayahan niyang manatiling mabuti kahit may sapat siyang kapangyarihang maging malupit.

Biglang may narinig silang pamilyar na boses.

“Alexandra…”

Paglingon nila, naroon si Elena Wang.

Nakasuot siya ng magarang kulay-abong damit.

Ngunit sa pagkakataong iyon, wala na ang dating pagmamataas sa kaniyang mukha.

“Mrs. Wang,” magalang na bati ni Alexandra.

Huminga nang malalim si Elena.

“Alam kong wala kang dahilan para makinig sa akin.”

Tahimik si Alexandra.

“Pero gusto kong humingi ng tawad.”

Nanlaki ang mata ni Victor.

Bihirang-bihirang humingi ng tawad ang kaniyang ina.

Nagpatuloy si Elena.

“Mali ang ginawa ko sa restawran. Hinusgahan kita dahil sa iyong damit. Ininsulto kita dahil akala ko mahirap ka.”

Napayuko siya.

“At mas masakit isipin na kung mahirap ka nga talaga, baka hanggang ngayon ay iniisip kong tama ang ginawa ko.”

Tumulo ang isang luha mula sa kaniyang mata.

“Matagal kong inakala na ang kayamanan ang sukatan ng halaga ng isang tao.”

Tumingin siya sa mga empleyadong masayang nagdiriwang.

“Pero nang mawala ang posisyon ko, saka ko nakita kung gaano karaming tao ang dati kong minamaliit.”

Mahinang nanginginig ang kaniyang tinig.

“Patawarin mo ako, Alexandra.”

Ilang sandali ang lumipas bago nagsalita si Alexandra.

“Mrs. Wang, noong inalok ninyo ako ng limang milyong piso, inakala ninyong mahihiya ako sa sarili kong damit.”

Tumango si Elena.

“Oo.”

“Pero hindi ako nahiya.”

Malumanay ngunit matatag ang kaniyang boses.

“Ang ikinahiya ko ay may isang babaeng pinagpala ng napakaraming bagay sa buhay, pero kulang pa rin sa paggalang sa kapwa.”

Napayuko si Elena.

“Tinatanggap ko po ang paghingi ninyo ng tawad,” sabi ni Alexandra.

Tumingala ang matanda.

“Pero sana, hindi lang sa akin kayo humingi ng tawad.”

Tumingin si Alexandra sa mga waiter at empleyado.

“Marami pang ibang tao ang nasaktan ninyo.”

Tumango si Elena.

“Alam ko.”

“Kung ganoon, ipakita ninyo sa kanila na kaya ninyong magbago.”

Mahinang sumagot si Elena.

“Gagawin ko.”

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumayo.

Tahimik na pinanood ni Victor ang kaniyang ina habang lumalapit ito sa isang matandang empleyado upang personal na kausapin.

Sa unang pagkakataon sa kaniyang buhay, nakita niyang nagpakumbaba ang babaeng dati niyang kinatatakutan.

Bumaling siya kay Alexandra.

“Salamat.”

“Para saan?”

“Dahil hindi mo siya pinahiya.”

Umiling si Alexandra.

“Victor, hindi ko kailangang ipahiya ang mama mo. Ang sarili niyang ginawa ang nagpahiya sa kaniya.”

Napangiti si Victor.

“Tama ka.”

Biglang tumugtog ang isang mabagal at romantikong musika.

Nagsimulang sumayaw ang ilang magkasintahan.

Inilahad ni Victor ang kaniyang kamay.

“Puwede ba kitang isayaw?”

Tiningnan ni Alexandra ang kamay niya.

“Isa na naman ba itong business negotiation?”

“Hindi.”

“Kasi may mahihirap akong kondisyon.”

Napangiti si Victor.

“Sabihin mo.”

“Walang mamahaling regalo para lang makabawi sa pagkakamali.”

“Agreed.”

“Walang paggamit ng apelyidong Wang para takutin ang mga empleyado.”

“Agreed.”

“At kapag tumawag ako, huwag mong basta ibababa ang telepono dahil lang abala ka.”

Tumango si Victor.

“Pangako.”

“At may isa pa.”

“Ano iyon?”

Lumapit si Alexandra.

“Kung sakaling magpakasal tayo balang araw, hindi ang mama mo ang pipili ng wedding dress ko.”

Biglang napatawa nang malakas si Victor.

Pagkatapos ay natigilan siya.

“Sandali…”

Nagkunwaring inosente si Alexandra.

“Bakit?”

“Sinabi mo bang kung sakaling magpakasal tayo?”

“Kung sakali.”

“Ibig sabihin, may pag-asa pa?”

“Maliit lang.”

“Gaano kaliit?”

Napangiti si Alexandra.

“Depende kung magaling kang sumayaw.”

Hinawakan ni Victor ang kaniyang kamay.

“Kung ganoon, nakasalalay ang kinabukasan ko sa gabing ito.”

Magkasabay silang tumawa.

Habang sumasayaw sila, unti-unting sumandal si Alexandra sa balikat ni Victor.

Hindi na niya nakikita ang bilyonaryong CEO.

Ang nakikita niya ay ang lalaking minsang nakabangga sa kaniyang mesa.

Ang lalaking natutong pahalagahan ang mga ordinaryong bagay.

At ang lalaking sa wakas ay nagsimulang matutong tumayo sa sariling mga paa.

“Alex?” mahinang tawag ni Victor.

“Hmm?”

“May gusto sana akong itanong.”

“Ano na naman?”

Kinakabahang ngumiti si Victor.

“Puwede ba kitang yayain sa isang unang date?”

Napatawa si Alexandra.

“Victor, tatlong buwan na tayong nag-date!”

“Alam ko. Pero gusto kong magsimula ulit. Sa tamang paraan.”

Tinitigan siya ni Alexandra.

“Saan mo ako dadalhin?”

“Doon sa paborito mong barbecue place malapit sa dagat.”

“Ikaw ang magbabayad?”

“Siyempre.”

Umiling si Alexandra.

“Hindi puwede.”

Nagulat si Victor.

“Bakit?”

“Hati tayo sa bayad.”

Napangiti siya.

“Deal.”

“At Victor?”

“Oo?”

“Huwag mong isuot ang mamahalin mong relo.”

“Bakit naman?”

“Ayokong isipin ng mga tao na mayaman ka.”

Natawa si Victor.

“At ano naman ang gusto mong isipin nila?”

Lumapit si Alexandra sa kaniyang tainga.

“Na napakaswerte mo dahil pumayag akong makipag-date sa iyo.”

Napangiti nang malapad si Victor.

“Totoo naman.”

Sa kabilang bahagi ng ballroom, tahimik na pinagmamasdan ni Elena ang dalawa.

Tatlong linggo lamang ang nakalipas, naniwala siyang kaya niyang bilhin ang paglayo ni Alexandra sa kaniyang anak.

Ngayon, unti-unti niyang nauunawaan ang katotohanan.

Kayang bumili ng pera ng mga gusali.

Kayang bumili ng magagarang kotse.

Kayang bumili ng mansiyon at pribadong eroplano.

Ngunit hindi nito kayang bilhin ang tunay na respeto.

Hindi nito kayang bilhin ang magandang pagkatao.

At lalong hindi nito kayang bilhin ang totoong pag-ibig.

Ang babaeng tinawag niyang mukhang mahirap ay may sapat na kayamanang kontrolin ang kanilang kumpanya.

Ngunit sa halip na sirain sila, pinili nitong iligtas ang kabuhayan ng libo-libong pamilya.

Nang matapos ang gabi, inihatid ni Victor si Alexandra sa kaniyang kotse.

Ang parehong lumang sedan na ginagamit nito noon.

Napangiti si Victor.

“Alam mo, Alex, kaya mong bumili ng kahit anong kotse sa mundo.”

Binuksan ni Alexandra ang pinto.

“Gusto ko itong kotse ko.”

“Bakit?”

“Gumagana naman. Komportable. At hindi nito kailangang malaman kung sino ang pamilya ko.”

Napatawa si Victor.

“May punto ka.”

Sumandal si Alexandra sa pinto.

“At saka, dahil sa kotseng ito, natutunan ko ang isang mahalagang bagay.”

“Ano iyon?”

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Victor.

“Nalaman ko kung sino ang rerespeto sa akin kahit akala nila wala akong pera.”

Dahan-dahang nawala ang ngiti ni Victor.

Naintindihan niya.

Hinawakan ni Alexandra ang kamay niya.

“At nalaman ko rin kung sino ang handang magbago kapag napagtanto niyang nagkamali siya.”

Mahigpit na hinawakan ni Victor ang kaniyang kamay.

“Marami pa akong kailangang matutunan.”

“Mabuti.”

Marahang hinalikan ni Alexandra ang pisngi niya.

“Sunduin mo ako bukas ng alas siyete.”

Nanlaki ang mata ni Victor.

“Talaga?”

“Huwag kang male-late.”

“Hindi. Pangako.”

Sumakay si Alexandra sa kotse.

Ngunit bago siya umalis, ibinaba niya ang bintana.

“Oh, Victor!”

“Bakit?”

“May isa pa pala.”

“Ano iyon?”

Nakangising tumingin si Alexandra.

“Kapag inalok ulit ako ng mama mo ng limang milyong piso…”

Napahawak si Victor sa noo.

“Alex, please…”

“…sabihin mo, gawing sampung milyon!”

Napanganga si Victor.

Pagkatapos ay biglang tumawa si Alexandra.

“Joke lang!”

Pinaandar niya ang makina.

Ngunit bago tuluyang umalis, naging seryoso ang kaniyang mukha.

“Victor?”

“Oo, love?”

“Sa susunod, sabihin mo sa mama mo na hindi ako ipinagbibili.”

Ngumiti si Victor.

“Sa tingin ko, alam na iyon ng buong Pilipinas.”

Kumindat si Alexandra.

“Goodnight, Mr. Wang.”

“Goodnight, Ms. Reyes.”

Unti-unting nawala ang kaniyang kotse sa liwanag ng gabi sa Cebu.

At si Victor Wang, ang lalaking minsang naniwalang nasa kaniya na ang lahat, ay naiwan sa parking lot na nakangiti.

Dahil sa wakas, naunawaan niya na ang pinakamahalagang bagay sa buhay niya ay hindi kayang bilhin ng kahit gaano kalaking pera.

Ang pangalawang pagkakataong mahalin ng isang babaeng alam ang tunay niyang halaga.

EPILOGO: MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN

Sa isang maliit na restawran sa tabing-dagat ng Mactan, may isang pribadong hapunan.

Walang photographer.

Walang bodyguard.

Walang mamahaling dekorasyon.

Tanging sina Victor at Alexandra lamang.

Habang pinagmamasdan nila ang dagat, dahan-dahang may inilabas si Victor mula sa kaniyang bulsa.

Napatingin si Alexandra.

“Victor, ano’ng ginagawa mo?”

Natigilan siya.

“Wala.”

“Victor…”

Napabuntong-hininga siya.

“Okay. May gusto sana akong itanong.”

Napangiti si Alexandra.

“May kinalaman ba iyan sa singsing?”

“Posible.”

Napatawa siya.

“Kung ganoon, may tanong muna ako.”

“Kahit ano.”

“Mahal mo ba ako dahil ako si Alexandra Reyes, ang bilyonaryang investor?”

Umiling si Victor.

“Hindi.”

“Dahil iniligtas ko ang kumpanya ninyo?”

“Hindi.”

“Kung ganoon, bakit mo ako mahal?”

Hinawakan ni Victor ang kaniyang kamay.

“Dahil noong lahat ng tao sa paligid ko ay tinuturuan akong maging mayaman…”

Huminto siya sandali.

“…ikaw ang nagturo sa akin kung paano maging mabuting tao.”

Biglang namasa ang mga mata ni Alexandra.

Dahan-dahang lumuhod si Victor sa kaniyang harapan.

Binuksan niya ang isang maliit na kahon.

Sa loob ay may simpleng singsing na pilak.

Hindi napakalaking diyamante.

Hindi mamahaling alahas na ginawa upang magpakitang-gilas.

Kundi isang singsing na pinili niya dahil alam niyang iyon ang magugustuhan ni Alexandra.

“Alexandra Isabel Reyes…”

Nanginginig ang kaniyang boses.

“Hindi ko maipapangakong hindi na ako magkakamali.”

Tumingin siya sa mga mata ng babae.

“Pero ipinapangako kong hindi ko kailanman hahayaang maging mas mahalaga ang pride ko kaysa sa babaeng mahal ko.”

Huminga siya nang malalim.

“Will you marry me?”

Tahimik na nakatingin si Alexandra.

Nagkunwari siyang nag-iisip.

Napapikit si Victor.

“Alex, please. Huwag mo naman akong pahirapan sa negotiations.”

Biglang napatawa si Alexandra.

Pagkatapos ay lumapit siya at bumulong.

“Oo.”

Nanlaki ang mata ni Victor.

“Ano?”

Mas lumakas ang kaniyang boses.

“OO, VICTOR! PAPAKASAL AKO SA IYO!”

Agad siyang tumayo at niyakap si Alexandra.

Sa ilalim ng malamig na simoy ng hangin at tunog ng mga alon, mahigpit silang nagyakapan.

Pagkaraan ng ilang sandali, may ibinulong si Alexandra sa tainga niya.

“By the way, Victor…”

“Hmm?”

“Akin na pala ang restawrang ito.”

Biglang napalayo si Victor.

“ANO?!”

Napangiti si Alexandra.

“Surprise!”

Hindi makapaniwalang napailing si Victor.

Pagkatapos ay tumawa siya nang tumawa.

“Siyempre! Dapat nahulaan ko na!”

Sa kabilang bahagi ng Cebu, nakatanggap si Elena Wang ng litrato ng masayang magkasintahan.

May kasamang mensahe mula kay Alexandra.

“Dear Mom, I said yes! At huwag kayong mag-alala, hati kami ni Victor sa bayad ng dinner.”

Sa unang pagkakataon, natawa si Elena sa isang biro tungkol sa pera.

Matagal niyang tinitigan ang litrato.

Pagkatapos ay nagsimulang mag-type.

“Welcome to the family, Alexandra.”

Ngunit binura niya iyon.

May mas magandang bagay siyang gustong sabihin.

“Salamat, Alexandra, sa pagbibigay sa pamilya namin ng pangalawang pagkakataon.”

At sa gabing iyon, sa gitna ng tahimik na karagatan ng Mactan, nagsimula ang isang bagong kabanata sa buhay nina Victor at Alexandra.

Hindi na bilang isang bilyonaryo at isang babaeng may lihim na kayamanan.

Kundi bilang dalawang taong natutong ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa halaga ng ari-arian.

Dahil ang pinakamagandang relasyon ay hindi tungkol sa kung sino ang mas mayaman.

Hindi rin tungkol sa kung sino ang mas makapangyarihan.

Kundi tungkol sa dalawang taong handang gumalang, magpatawad, magbago, at piliin ang isa’t isa araw-araw.

At kung may isang bagay na natutunan ni Elena Wang, iyon ay ito:

Huwag kailanman maliitin ang isang tao dahil lamang sa kaniyang pananamit. Dahil ang taong tinatapakan mo ngayon ay maaaring siya ring taong hahawak sa kinabukasan mo bukas.

WAKAS.