BAHAGI 2: ANG DALAWANG BATANG NAGPABAGSAK SA BILYONARYO

Limang taon ang lumipas.

Sa isang eksklusibong business summit sa Bonifacio Global City, nagtipon ang pinakamayayamang negosyante sa Pilipinas.

Ang pinakamahalagang panauhin ay ang bagong CEO ng Santos International Group.

Isang kumpanyang may malalaking pamumuhunan sa teknolohiya, real estate, at logistics sa iba’t ibang bansa sa Asya.

Sa loob lamang ng limang taon, lumago nang husto ang kumpanya sa ilalim ng pamumuno ng isang misteryosang babae.

Ngunit bihira siyang magpakita sa publiko.

Samantala, sa isang sulok ng conference hall, nakatayo si Ethan Villareal.

Hindi na siya ang dating masayahing bilyonaryo.

Bagama’t matagumpay pa rin ang kaniyang kumpanya, hindi na naging maayos ang personal niyang buhay mula nang mawala si Daniela.

Ilang buwan matapos ang kanilang paghihiwalay, natuklasan niyang may mga hindi tugmang detalye sa mga litratong ipinakita ng kaniyang ina.

Ngunit nang subukan niyang hanapin si Daniela, wala na ito sa Pilipinas.

Hindi na rin niya makontak.

“Ethan!” tawag ni Regina.

Napalingon siya.

“Ano, Mom?”

“Kailangan nating makuha ang partnership ng Santos International Group. Malaking tulong iyon sa expansion natin.”

Bumuntong-hininga si Ethan.

“Alam ko.”

“At sana, sa pagkakataong ito, makipag-usap ka sa babaeng bagay sa estado natin.”

Malamig na tumingin si Ethan.

“Mom, huwag na nating pag-usapan ang personal kong buhay.”

Bago pa makasagot si Regina, biglang nagsimula ang programa.

“Ladies and gentlemen, please welcome the Chief Executive Officer of Santos International Group!”

Bumukas ang malaking pinto.

Pumasok ang isang magandang babaeng nakasuot ng eleganteng kulay puting business suit.

Mahaba ang kaniyang itim na buhok.

Kumpiyansa ang kaniyang paglakad.

Sa likod niya ay ilang senior executives.

Ngunit nang makita siya ni Ethan…

Biglang nanigas ang kaniyang buong katawan.

“D-Daniela?”

Napahawak siya sa gilid ng mesa.

“Hindi…”

Ang babaeng lumalakad patungo sa entablado…

Ay ang kaniyang dating asawa.

Si Daniela Santos.

Ang babaeng minsang pinalayas nila.

At ngayon, siya pala ang CEO ng Santos International Group.

Namutla si Regina.

“Imposible…”

Ngumiti si Daniela sa mga bisita.

“Magandang umaga sa inyong lahat. Ako si Daniela Santos, CEO ng Santos International Group.”

Malakas ang palakpakan.

Ngunit hindi makakilos si Ethan.

Hindi niya alam kung matutuwa, magugulat, o iiyak.

Pagkatapos ng programa, agad siyang lumapit.

“Daniela!”

Huminto ang babae.

Dahan-dahang lumingon.

“Ethan.”

Nanginginig ang boses nito.

“Ikaw talaga…”

“Oo.”

“Limang taon kitang hinanap.”

Tahimik siyang tiningnan ni Daniela.

“At limang taon kong binuo muli ang buhay ko.”

“Daniela, pakiusap. Hindi ko alam ang buong katotohanan noon.”

Bahagyang napangiti ang babae.

“Pero may pagkakataon kang makinig, Ethan.”

Napayuko siya.

“Alam ko.”

“Sinabi kong hindi kita niloko.”

“Alam ko.”

“Sinabi kong buntis ako.”

Tumulo ang luha ni Ethan.

“At hindi kita pinaniwalaan.”

Biglang dumating si Regina.

“Daniela! Anak!”

Napataas ang kilay ni Daniela.

“Anak?”

Napilitang ngumiti si Regina.

“Napakaganda mong tingnan! Hindi ko alam na ikaw pala ang anak ni Alejandro Santos!”

Kalmadong tumingin si Daniela sa matanda.

“Kung alam ninyo po ba noon na mayaman ang pamilya ko, hindi ninyo ako pinalayas?”

Hindi makasagot si Regina.

“Kung alam ninyong bilyonaryo ang tatay ko, hindi ninyo ako inalok ng limang milyong piso?”

Napayuko ang matanda.

“Daniela, nagkamali lang ako…”

“Hindi po aksidente ang ginawa ninyo.”

Lumapit si Daniela.

“Pinagbintangan ninyo akong nagtaksil. Gumamit kayo ng mga litrato. At kinuwestiyon ninyo ang pagkatao ng batang dinadala ko.”

Biglang napatingin si Ethan.

“Daniela…”

Ngunit bago pa niya maituloy ang kaniyang sasabihin, may narinig silang dalawang maliliit na boses.

“MOMMY!”

Napalingon ang lahat.

Dalawang batang halos limang taong gulang ang masayang tumakbo papunta kay Daniela.

Isang lalaki.

At isang babae.

Magkahawig ang kanilang mga mukha.

Parehong may malalaking mata at matamis na ngiti.

Lumuhod si Daniela.

“Lucas! Lily! Dahan-dahan!”

Niyakap siya ng kambal.

Ngunit hindi makakilos si Ethan.

Ang batang lalaki ay halos eksaktong kamukha niya noong bata pa siya.

Pati ang maliit na nunal malapit sa kaliwang kilay nito ay kapareho ng sa kaniya.

Dahan-dahang lumapit si Ethan.

“D-Daniela…”

Napatingin ang babae.

“Sino… sino sila?”

Hinawakan ni Daniela ang kamay ng dalawang bata.

“Mga anak ko.”

Nanlaki ang mga mata ni Ethan.

“Ilang taon na sila?”

Hindi agad sumagot si Daniela.

Ngunit biglang nagsalita ang batang lalaki.

“Four years old po! Magfa-five na kami!”

Parang nawalan ng lakas si Ethan.

Dahan-dahan siyang lumuhod.

“Daniela…”

Nanginginig ang kaniyang boses.

“Anak… ko ba sila?”

Tahimik na tumingin si Daniela sa kaniya.

Pagkatapos ay tumango.

“Oo, Ethan.”

Napahawak siya sa dibdib.

“Sila ang kambal na ipinagbubuntis ko noong gabing pinalayas ninyo ako.”

Biglang napaluha si Ethan.

Ngunit bago siya makapagsalita, lumapit ang batang babae.

“Mommy, bakit po umiiyak si uncle?”

Dahan-dahang hinaplos ni Daniela ang buhok ng kaniyang anak.

“May nalaman lang siyang mahalagang bagay, sweetheart.”

Biglang may lumapit na isang matandang lalaki na may kasamang abogado.

Si Alejandro Santos.

Ang ama ni Daniela.

Malamig niyang tiningnan si Regina.

“Mrs. Villareal, matagal na tayong dapat nagkita.”

Napaatras si Regina.

“M-Mr. Santos…”

Inilabas ng abogado ang isang folder.

“May mahalaga po kaming dokumentong nais ipakita.”

Binuksan niya iyon.

Nasa loob ang orihinal na mga litrato, bank transfer records, at isang sinumpaang salaysay.

Napakunot ang noo ni Ethan.

“Ano ang mga iyan?”

Tumingin si Alejandro sa kaniya.

“Mga ebidensiyang nagpapatunay na hindi kailanman nagtaksil ang anak ko.”

Biglang namutla si Regina.

Ngunit hindi pa tapos ang matanda.

“At ang taong nagbayad para gumawa ng pekeng ebidensiya ay narito mismo sa silid na ito.”