PINALAYAS NG MAYAMANG BIYENAN ANG BUNTIS NA ASAWA NG BILYONARYO—PAGKALIPAS NG APAT NA TAON, SIYA NA ANG PINAKAMAYAMANG BABAE!

BAHAGI 1: ANG ASAWANG ITINAPON SA ULAN

“KUNIN MO ANG SAMPUNG MILYONG PISO AT LUMAYAS KA SA BUHAY NG ANAK KO!”

Malakas na ibinagsak ni Victoria Montenegro ang isang makapal na sobre sa harap ng kaniyang manugang.

Nanginginig ang mga kamay ni Sophia Ramirez habang nakatayo sa gitna ng napakalaking sala ng mansiyon sa Forbes Park, Makati.

Tatlong buwang buntis si Sophia.

Nakasuot lamang siya ng simpleng bestida at lumang sandalyas. Namumugto ang kaniyang mga mata dahil sa magdamag na pag-iyak.

“Mama Victoria, hindi ko po kailangan ang pera ninyo,” mahinang sagot niya. “Ang kailangan ko lang po ay makausap ang asawa ko.”

“Asawa?!” mapanlibak na tawa ni Victoria. “Akala mo ba dahil napakasalan ka ni Gabriel, tunay ka nang bahagi ng pamilya Montenegro?”

Si Gabriel Montenegro, tatlumpu’t dalawang taong gulang, ay isang guwapo at makapangyarihang CEO ng Montenegro Holdings, isa sa pinakamalalaking kumpanya sa Pilipinas.

Dalawang taon na silang kasal ni Sophia.

Ngunit mula pa noong unang araw, tutol na si Victoria sa kanilang relasyon.

Para sa kaniya, isang ordinaryong babae lamang si Sophia na naghahabol sa kayamanan ng kaniyang anak.

“Wala kang pangalan! Wala kang kayamanan! At lalong wala kang karapatang maging asawa ng anak ko!” sigaw ni Victoria.

Napahawak si Sophia sa kaniyang tiyan.

“Pero mahal namin ang isa’t isa.”

“Pagmamahal?” umismid ang matanda. “Hindi pagmamahal ang habol mo. Pera!”

Biglang may inilabas si Victoria na isang folder.

“Narito ang mga dokumento ng paghihiwalay ninyo. Pumirma ka na.”

Nanlaki ang mga mata ni Sophia.

“Ano po ito?”

“Hindi ka na gusto ni Gabriel.”

Para bang tumigil ang mundo ni Sophia.

“Hindi… hindi po totoo iyan.”

“Tingnan mo.”

Ipinakita ni Victoria ang ilang litrato.

Nasa isang mamahaling restawran si Gabriel kasama ang isang magandang babae.

Magkahawak ang kanilang mga kamay.

Sa isang larawan, tila hinahalikan ni Gabriel ang pisngi ng babae.

Napaluha si Sophia.

“Sino… sino siya?”

“Si Clarisse Tan. Anak ng aming business partner. Isang babaeng tunay na bagay sa anak ko.”

Nanginginig na hinawakan ni Sophia ang mga larawan.

“Hindi ako maniniwala hangga’t hindi ko nakakausap si Gabriel.”

Biglang inilabas ni Victoria ang kaniyang cellphone.

“Kung ganoon, makinig ka.”

Pinindot niya ang isang audio recording.

Narinig ang boses ni Gabriel.

“Ayoko na sa ganitong buhay. Pagod na ako. Mas mabuti pang matapos na ang lahat.”

Nanlambot ang tuhod ni Sophia.

“Hindi…”

Hindi niya alam na ang recording ay putol mula sa isang pag-uusap tungkol sa problemang pinansiyal ng kumpanya.

Ngunit hindi pa tapos si Victoria.

“At kung gusto mong malaman, ayaw na rin niyang makita ka.”

Huminga nang malalim si Sophia.

“May sasabihin po sana ako sa kaniya.”

“Ano na naman?”

Napahawak si Sophia sa kaniyang tiyan.

“Buntis po ako.”

Biglang natahimik ang buong sala.

Nanlaki ang mga mata ni Victoria.

Ngunit sa halip na matuwa, lalo itong nagalit.

“GANOON PALA ANG PLANO MO!”

Napaatras si Sophia.

“A-ano po?”

“Nang malaman mong iiwan ka ni Gabriel, ginamit mo ang pagbubuntis para makuha ang kayamanan namin!”

“Hindi po! Anak po ito ni Gabriel!”

“Wala akong pakialam!”

Tinawag ni Victoria ang dalawang security guard.

“Ilabas ninyo siya!”

“Mama Victoria, pakiusap!”

“AT HUWAG NA HUWAG MO NANG IPAPAKITA ANG MUKHA MO SA PAMILYA NAMIN!”

Lumapit ang mga guwardiya.

Maingat nilang inakay si Sophia palabas ng mansiyon.

Sa labas, malakas ang ulan.

Walang payong.

Walang kotse.

Walang kahit sinong tutulong.

Hawak ang maliit na maleta, tumayo si Sophia sa harap ng saradong gate.

Nanginginig siya sa lamig.

Dahan-dahang hinaplos niya ang kaniyang tiyan.

“Anak…” bulong niya habang umiiyak.

“Hindi man tayo gusto ng pamilya ng papa mo, pangako, hindi kita pababayaan.”

Sa sandaling iyon, tumunog ang kaniyang cellphone.

Si Gabriel.

Mabilis niyang sinagot.

“Gabriel! Please, makinig ka—”

Ngunit malamig ang boses ng lalaki.

“Sophia, bakit mo ginulo ang meeting namin ni Clarisse?”

Napahinto siya.

“A-ano?”

“Sinabi ni Mama na gumawa ka ng eksena sa bahay.”

Napaluha si Sophia.

“Gabriel, pinalayas niya ako! At may kailangan akong sabihin sa iyo!”

Bumuntong-hininga si Gabriel.

“Sophia, pagod na ako. Puwede bang bukas na lang tayo mag-usap?”

“Pero Gabriel—”

“May importante pa akong meeting.”

Naputol ang tawag.

Matagal na nakatitig si Sophia sa kaniyang cellphone.

Sa loob ng dalawang taong pagsasama, iyon ang unang pagkakataong naramdaman niyang lubos siyang nag-iisa.

Hindi siya hinintay ng asawa niya.

Hindi siya pinakinggan.

At hindi niya alam na may dinadala itong anak.

Tahimik na inalis ni Sophia ang kaniyang wedding ring.

Tiningnan niya iyon habang tumutulo ang ulan sa kaniyang mukha.

“Minahal kita, Gabriel. Pero hindi ko kayang palakihin ang anak natin sa isang pamilyang hindi kami nirerespeto.”

Isinilid niya ang singsing sa bulsa.

Pagkatapos ay lumakad palayo.

Ngunit may isang bagay na hindi alam ng pamilya Montenegro.

Bago pa nagpakasal si Sophia, siya ay anak ng isang matagumpay na negosyanteng matagal nang naninirahan sa Singapore.

Lumayo siya sa negosyo ng kaniyang pamilya dahil gusto niyang mamuhay nang simple.

At noong gabing iyon, matapos siyang palayasin, may isang taong tinawagan siya.

“Papa…”

Agad na sumagot ang lalaki.

“Sophia? Anak, bakit ka umiiyak?”

Hindi na napigilan ni Sophia ang kaniyang luha.

“Papa… puwede po ba akong umuwi?”

Biglang naging seryoso ang boses ng kaniyang ama.

“Nasaan ka?”

“Nasa labas po ako ng bahay nila Gabriel.”

“Anong nangyari?”

Humagulgol si Sophia.

“Pinalayas po nila ako.”

Ilang sandaling natahimik ang kabilang linya.

Pagkatapos ay narinig ang malamig na tinig ng lalaki.

“Anak, makinig ka sa akin.”

“Opo, Papa?”

“Apat na taon kitang hinayaang mamuhay nang malayo sa negosyo natin dahil iyon ang gusto mo.”

Huminga siya nang malalim.

“Pero hindi ibig sabihin noon ay hahayaan kong apihin ka nila.”

“Papa…”

“May ipapadala akong sasakyan. Pumunta ka muna sa ligtas na lugar.”

At bago ibaba ang telepono, sinabi ng kaniyang ama ang mga salitang magbabago sa buhay ni Sophia.

“Oras na para bumalik ang tunay na tagapagmana ng Ramirez Global Group.”