BAHAGI 3: ANG PAG-IBIG NA HINDI KAYANG BILHIN

Makalipas ang dalawang linggo, dumating si Beatrice Monteverde sa executive office ni Isabella.

Wala na ang dati nitong pagmamataas.

Wala na rin ang matatalim na salita.

Sa halip, tahimik siyang nakaupo, hawak ang isang folder na naglalaman ng mga dokumento tungkol sa utang ng kanilang kumpanya.

“Ms. Cruz…” mahinang simula niya. “Kailangan namin ang tulong ninyo.”

Tumingin si Isabella mula sa kaniyang laptop.

“Tungkol po ba ito sa tatlong bilyong pisong utang?”

Tumango si Beatrice.

“Kung hindi maaayos ang loan namin, maaaring mawalan ng trabaho ang mahigit dalawang libong empleyado.”

Tahimik na nakinig si Isabella.

“Alam kong mali ang ginawa ko,” pagpapatuloy ng matanda. “At naiintindihan kong may dahilan kang tumanggi.”

Huminga siya nang malalim.

“Pero sana, huwag mong hayaang magdusa ang mga empleyado dahil sa kasalanan ko.”

Tiningnan siya ni Isabella.

“Mrs. Monteverde, hindi ko kailanman binalak na parusahan ang mga empleyado ninyo.”

Biglang napatingin ang matanda.

“Ibig sabihin, tutulungan mo kami?”

“Handa kaming pag-aralan ang restructuring ng inyong utang.”

Napaluha si Beatrice.

“Salamat…”

“Pero may kondisyon.”

Tumuwid ang matanda.

“Ano iyon?”

“Kailangang magkaroon ng independent financial audit, proteksiyon para sa mga empleyado, at pagbabago sa pamamalakad kung kinakailangan.”

Tumango si Beatrice.

“Naiintindihan ko.”

“At hindi ko po gagamitin ang utang ninyo para piliting makipagbalikan sa akin ang anak ninyo.”

Napayuko si Beatrice.

“Hindi mo kailangang gawin iyon.”

Tumulo ang luha sa kaniyang pisngi.

“Ngayon ko lang naintindihan kung gaano ako naging malupit sa iyo.”

Tahimik na iniabot ni Isabella ang isang tissue.

“Hindi pa po huli ang lahat para magbago.”

Ilang araw matapos ang pag-uusap na iyon, dumating si Adrian sa hotel.

Hindi siya nakasuot ng mamahaling suit.

Simpleng polo lamang at maong na pantalon.

Naghihintay siya sa lobby nang dumaan si Isabella.

“Isa.”

Huminto ang babae.

“Adrian?”

“May oras ka ba?”

Tiningnan siya ni Isabella.

“Para saan?”

“Para humingi ng tawad. Nang walang palusot.”

Umupo sila sa maliit na coffee shop ng hotel.

Matagal na hindi nagsalita si Adrian.

Pagkatapos ay huminga siya nang malalim.

“Tatlong taon na ang nakalipas, hinayaan kong ipahiya ka ni Mama dahil natakot akong mawala ang suporta ng pamilya ko.”

Tahimik si Isabella.

“Akala ko, sapat na ang mahal kita.”

Tumingin siya sa kaniyang dating kasintahan.

“Pero hindi pala sapat ang pagmamahal kung wala kang lakas ng loob na ipaglaban ang taong mahal mo.”

Napansin ni Isabella ang lungkot sa kaniyang mga mata.

“Adrian…”

“Hindi ako narito para pilitin kang bumalik.”

Napatingin siya.

“Gusto ko lang malaman mong nagbago na ako.”

“Paano?”

“Nagbitiw ako sa posisyon kong ibinigay sa akin ni Papa. Nagsimula akong magtrabaho sa isang maliit na construction firm bilang project manager.”

Napakunot ang noo ni Isabella.

“Bakit mo ginawa iyon?”

“Dahil gusto kong patunayan sa sarili kong kaya kong maging mabuting tao kahit walang apelyidong Monteverde.”

Tahimik siyang pinagmasdan ni Isabella.

“At si Camille?”

“Nag-usap na kami. Humingi ako ng tawad sa kaniya at sa pamilya niya. Hindi niya ako agad pinatawad, pero sinabi niyang mas mabuti nang nalaman namin ang katotohanan bago kami nakasal.”

Tumango si Isabella.

“Mabuti.”

Biglang ngumiti si Adrian.

“By the way, may tanong ako.”

“Ano iyon?”

“Puwede ba kitang yayain magkape minsan?”

Napataas ang kilay ni Isabella.

“Nagkakape na tayo ngayon.”

Natawa si Adrian.

“Ibang kape. Isang totoong date.”

Napangiti si Isabella, ngunit umiling.

“Hindi ganoon kadali, Adrian.”

“Alam ko.”

“Tatlong taon ang lumipas. Maraming nagbago.”

“Alam ko rin.”

“At hindi ibig sabihin na dahil hindi natuloy ang kasal ninyo, puwede na lang tayong bumalik sa dati.”

Tumango ang binata.

“Hindi ko hinihinging bumalik tayo sa dati.”

Lumapit siya nang bahagya.

“Gusto kong magsimula tayo ulit. Kung papayagan mo.”

Matagal siyang tinitigan ni Isabella.

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

“Isang kape lang.”

Agad na lumiwanag ang mukha ni Adrian.

“Talaga?”

“Oo. Pero walang mamahaling restawran.”

“Saan mo gusto?”

“Doon sa maliit na coffee shop kung saan tayo unang nagkakilala.”

Napangiti si Adrian.

“Bukas ng alas kuwatro?”

“Bukas ng alas kuwatro.”

Tumayo si Isabella.

Ngunit bago siya umalis, huminto siya at lumingon.

“At Adrian?”

“Oo?”

“Huwag kang male-late.”

Natawa ang binata.

“Hindi na kailanman.”

MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN

Sa isang simpleng restaurant sa tabing-dagat ng Mactan, magkasamang nakaupo sina Adrian at Isabella.

Sa loob ng anim na buwan, unti-unti nilang muling binuo ang kanilang relasyon.

Hindi minadali ni Isabella ang pagpapatawad.

At hindi rin minadali ni Adrian ang paghingi ng pangalawang pagkakataon.

Pinatunayan niya ang kaniyang pagbabago sa pamamagitan ng mga gawa, hindi lamang pangako.

Isang gabi, habang pinapanood nila ang paglubog ng araw, inilabas ni Adrian ang isang maliit na kahon.

Napatingin si Isabella.

“Adrian…”

Napangiti siya.

“Relax. Hindi ito proposal.”

Binuksan niya ang kahon.

Isang simpleng kuwintas ang nasa loob.

May maliit na pendant na hugis tasa ng kape.

“Naalala mo noong una tayong nagkita?”

Napatawa si Isabella.

“Oo. Sinira mo ang kuwaderno ko.”

“At muntik mo akong pagalitan sa harap ng lahat.”

“Deserve mo naman.”

Magkasabay silang tumawa.

Pagkatapos ay naging seryoso si Adrian.

“Isa, hindi ko alam kung kailan ka muling magiging handang lubusang magtiwala sa akin.”

Hinawakan niya ang kamay ng babae.

“Pero handa akong maghintay at patuloy na patunayan na kaya kong maging karapat-dapat sa pagmamahal mo.”

Unti-unting namasa ang mga mata ni Isabella.

“Adrian…”

“Hindi ko kailangang maging bilyonaryo para mahalin ka.”

Ngumiti siya.

“Kailangan ko lang maging lalaking hindi ka na muling hahayaang mag-isang lumaban.”

Marahang ngumiti si Isabella.

“Kung ganoon, may pag-asa ka pa.”

Biglang napangiti si Adrian.

“Talaga?”

“Basta huwag mong kalilimutan ang isang bagay.”

“Ano iyon?”

“Hindi ako isang premyong makukuha mo dahil lang nagbago ka.”

Tumango siya.

“Alam ko.”

“Pero maaari kitang piliin ulit kung patuloy nating aalagaan ang tiwala sa isa’t isa.”

Hinawakan ni Adrian ang kaniyang kamay.

“Iyon lang ang hinihiling ko.”

Sa gabing iyon, walang malaking engagement party.

Walang mamahaling singsing.

Walang mga negosyanteng nakikipagkasundo.

Dalawang tao lamang na muling natutong magmahal.

At sa pagkakataong iyon, wala nang pamilyang magdidikta kung sino ang nararapat nilang mahalin.

Samantala, sa Grand Azure Hotel, tahimik na nagtatrabaho si Beatrice bilang volunteer sa isang programang nagbibigay ng pagsasanay at oportunidad sa mga manggagawang nawalan ng trabaho.

Hindi iyon parusang ipinataw ni Isabella.

Sarili niya iyong desisyon.

Sa unang pagkakataon, natutunan niyang kausapin ang mga ordinaryong tao nang walang pagmamataas.

Isang araw, tinanong siya ng isang empleyado.

“Ma’am Beatrice, totoo po bang minsan ninyong pinalayas si Madam Isabella sa hotel?”

Napangiti siya nang malungkot.

“Oo.”

“Pero siya po pala ang may-ari?”

Tumango si Beatrice.

“Oo.”

“Hindi po ba kayo nahiya?”

Huminga nang malalim ang matanda.

“Sobra.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa mga empleyadong nagtatrabaho.

“Pero mas nakakahiya ang katotohanang kailangan ko pang malaman na mayaman siya bago ko naunawaang mali ang ginawa ko.”

Tahimik ang empleyado.

Ngumiti si Beatrice.

“Kaya tandaan mo ito.”

“Ano po iyon, ma’am?”

“Huwag mong sukatin ang halaga ng isang tao sa damit, trabaho, o kayamanan niya.”

Huminto siya sandali.

“Dahil ang tunay na mayaman ay hindi ang taong maraming pera.”

Napatingin siya sa litrato nina Isabella at Adrian na nasa kaniyang cellphone.

“Kundi ang taong marunong gumalang, magmahal, at magpakumbaba.”

WAKAS.

ARAL NG KUWENTO

“Huwag kailanman maliitin ang isang taong simple ang pananamit. Maaaring mas mayaman siya kaysa sa iyo, ngunit kahit hindi, karapat-dapat pa rin siyang igalang. Dahil ang tunay na pagkatao ay hindi nasusukat sa dami ng pera, kundi sa paraan ng pagtrato natin sa kapwa.”