BAHAGI 2: ANG PAGBAGSAK NG MAYABANG NA PAMILYA

“H-HINDI! IMPOSIBLE IYAN!”

Nanginginig ang boses ni Beatrice habang nakatitig kay Isabella.

“Ang babaeng iyan?! May-ari ng hotel na ito?!”

Tumayo nang tuwid ang general manager na si Roberto Santos.

“Opo, Mrs. Monteverde. Si Ms. Isabella Cruz ang chairwoman ng Cruz Hospitality Group, ang kumpanyang nagmamay-ari ng Grand Azure Hotel at labing-apat pang luxury properties sa Pilipinas.”

Napasinghap ang mga bisita.

May ilan agad na naglabas ng cellphone.

Ngunit isang tingin lamang ni Isabella sa security supervisor ang sapat upang maunawaan nitong kailangang panatilihin ang privacy ng pangyayari.

“Pakihiling sa mga bisita na huwag mag-record,” mahinahong utos niya.

“Opo, ma’am.”

Tumingin si Isabella kay Beatrice.

“Kanina po, tinanong ninyo kung kaya kong magbayad ng isang basong tubig dito.”

Hindi makasagot ang matanda.

“Ang totoo po, hindi ko kailangang bayaran iyon.”

Huminto siya sandali.

“Dahil akin ang hotel.”

Nagkaroon ng nakakailang na katahimikan.

Si Adrian ay nakatitig lamang sa kaniyang dating kasintahan.

“Isa… bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”

Tumingin si Isabella sa kaniya.

“Dahil gusto kong malaman kung mamahalin mo ako kahit ordinaryong babae lang ako.”

Bumaba ang tingin ni Adrian.

“Minahal naman kita.”

“Pero nang pinahiya ako ng mama mo noon, hinayaan mo lang.”

Para bang may kutsilyong tumusok sa dibdib ng binata.

“Isabella, hindi ganoon kasimple—”

“Simple lang, Adrian. Kailangan ko ng taong tatayo sa tabi ko. Hindi ng taong manonood habang sinasaktan ako.”

Biglang sumabat si Beatrice.

“Kung talagang mayaman ka, bakit ganyan ang suot mo?!”

Napangiti nang bahagya si Isabella.

“Dahil hindi ko kailangang magsuot ng milyon-milyong pisong damit para patunayang may halaga ako.”

Napatungo ang ilang bisita.

Lumapit ang general manager.

“Madam, gusto ba ninyong kanselahin ang kanilang wedding reception? May sapat po tayong dahilan upang paalisin ang mga nanggulo.”

Namutla si Beatrice.

“HINDI! Hindi ninyo puwedeng gawin iyon! Nagbayad kami ng mahigit walong milyong piso para sa kasal na ito!”

Tahimik na tumingin si Isabella sa kaniya.

“Mrs. Monteverde, hindi ko sisirain ang kasal ng dalawang taong walang kinalaman sa ginawa ninyo.”

Napatingin ang lahat sa kaniya.

“Hindi ko gagamitin ang kapangyarihan ko para gumanti sa isang taong nanghamak sa akin.”

Napabuntong-hininga si Beatrice.

Ngunit hindi pa tapos si Isabella.

“Gayunman, may pananagutan ang sinumang nananakit o nanghihiya ng ibang tao sa loob ng hotel ko.”

Humarap siya sa general manager.

“Siguraduhing maayos ang pagtrato sa lahat ng bisita, pati sa mga empleyado. At idokumento ang nangyari para sa pormal na reklamo.”

“Opo, Madam.”

Tumingin siya kay Beatrice.

“At Mrs. Monteverde, sana matutunan ninyo na ang paggalang ay hindi lamang para sa mga taong mayaman.”

Nagsimulang mamasa ang mga mata ng matanda.

Sa unang pagkakataon, wala siyang magawang ipangtakot.

Wala siyang magamit na apelyido.

Wala siyang perang maipambili ng kontrol sa sitwasyon.

At wala siyang masabi.

Lumapit si Adrian kay Isabella.

“Isa, sandali lang. Please.”

Huminto siya.

“May gusto akong sabihin.”

Malungkot na tumingin si Isabella.

“Adrian, kasal mo ngayon.”

“Alam ko.”

“May babaeng naghihintay sa iyo sa altar.”

“Alam ko rin.”

“Kung ganoon, bumalik ka sa kaniya.”

“Pero hindi ko siya mahal.”

Nagulat si Isabella.

“Ano?”

Huminga nang malalim si Adrian.

“Arranged marriage ito. Plano ng pamilya namin para pagsamahin ang dalawang kumpanya.”

Napailing si Isabella.

“At pumayag ka?”

Napayuko ang binata.

“Akala ko wala na akong dahilan para lumaban. Akala ko hindi na kita makikita.”

Tahimik na nakatingin si Isabella.

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi inaasahan ni Adrian.

“Kung hindi mo siya mahal, hindi ako ang dapat mong kausapin.”

“Isa…”

“Ang babaeng pakakasalan mo ang dapat mong kausapin nang tapat.”

Tumalikod siya.

“Hindi mo maaaring gamiting dahilan ang pagbabalik ko para takasan ang sarili mong desisyon.”

Ngunit bago siya makalayo, may isang babaeng nakasuot ng magandang puting wedding gown ang lumapit.

Si Camille Tan.

Ang babaeng pakakasalan ni Adrian.

Nangingilid ang kaniyang luha.

“Narinig ko ang lahat.”

Napatingin si Adrian.

“Camille…”

Nanginginig ang kaniyang tinig.

“Totoo bang hindi mo ako mahal?”

Hindi makasagot si Adrian.

Dahan-dahang ngumiti si Camille, ngunit puno ng lungkot ang kaniyang mga mata.

“Akala ko, pareho lang tayong kinakabahan sa kasal.”

Hinubad niya ang engagement ring.

“Pero ayokong magpakasal sa lalaking ang puso ay nasa ibang babae.”

“Camille, patawad…”

“Hindi mo kailangang piliting mahalin ako, Adrian.”

Inilagay niya ang singsing sa kamay nito.

“Ang kailangan mo lang sana ay naging tapat.”

Tahimik na lumakad si Camille palayo.

At sa harap ng tatlong daang bisita, tuluyang nakansela ang kasal.

Hindi dahil sa kagustuhan ni Isabella.

Kundi dahil sa katotohanang matagal nang iniiwasan ng dalawang pamilya.

Napaupo si Beatrice.

“Nasira ang lahat…”

Ngunit may isang bagay pang hindi niya alam.

Nang gabing iyon, nakatanggap si Isabella ng isang kumpidensiyal na ulat.

Mula iyon sa kaniyang financial director.

“Madam, ang Monteverde Construction ay may malaking utang sa ating investment subsidiary. Malapit nang matapos ang kanilang loan agreement, at nanganganib silang mawalan ng pangunahing proyekto.”

Natigilan si Isabella.

“Gaano kalaki?”

“Tatlong bilyong piso, ma’am.”

Tahimik siyang napatingin sa bintana.

Ang pamilyang minsang nagsabing wala siyang halaga…

Ay umaasa pala sa kumpanyang pag-aari niya upang makaligtas sa pagkabangkarote.