BAHAGI 2: ANG PAGBABALIK NG BABAENG KANILANG MINALIIT

Apat na taon ang lumipas.

Sa isang napakalaking conference hall sa Bonifacio Global City, nagtipon ang pinakamayayamang negosyante sa Pilipinas.

May isang espesyal na panauhing hinihintay ang lahat.

Ang bagong chairwoman ng Ramirez Global Group, isang international conglomerate na may mga negosyo sa teknolohiya, real estate, logistics, at renewable energy.

Sa loob lamang ng apat na taon, naging isa siya sa pinakamaimpluwensiyang babaeng negosyante sa Asya.

Ngunit bihira siyang magpakita sa publiko.

Walang malinaw na litrato sa mga business magazine.

Walang personal na interview.

At walang nakakaalam ng buong kuwento ng kaniyang buhay.

Samantala, sa kabilang bahagi ng bulwagan, nakatayo si Gabriel Montenegro.

Hindi na siya ang dating kumpiyansang bilyonaryo.

Malaki ang problema ng Montenegro Holdings.

Nalugi ang ilang proyekto.

Lumaki ang kanilang mga utang.

At kailangan nila ng malaking investment upang maiwasan ang pagbagsak ng kumpanya.

“Gabriel,” tawag ng kaniyang ina na si Victoria. “Siguraduhin mong makukuha natin ang partnership na ito.”

“Susubukan ko, Mom.”

“Hindi sapat ang susubukan! Kailangan natin ang Ramirez Global Group!”

Biglang sumabat si Clarisse Tan, ang babaeng minsang ipinakita ni Victoria sa mga litrato.

“Tita Victoria, sabi nila napakabata raw ng chairwoman. Baka puwede natin siyang kumbinsihin.”

Napangiti si Victoria.

“Basta marunong tayong makipag-usap sa mga taong ka-level natin.”

Hindi napansin ni Gabriel ang kanilang usapan.

Dahil nakatitig lamang siya sa isang maliit na larawang nasa kaniyang cellphone.

Si Sophia.

Ang dati niyang asawa.

Apat na taon na ang nakalipas mula nang mawala ito.

Nang gabing pinalayas siya, akala ni Gabriel ay umalis lamang si Sophia para magpalamig ng ulo.

Ngunit kinabukasan, wala na ito.

Hindi na sumasagot sa tawag.

Hindi na makita sa dating apartment.

At sa mga sumunod na buwan, natuklasan niyang ang kaniyang ina pala ang nagpilit dito na pumirma sa mga dokumento ng paghihiwalay.

Nalaman din niyang ang mga litratong kasama si Clarisse ay ginamit upang lokohin si Sophia.

Ang totoo, business meeting lamang iyon.

At ang audio recording na ipinakita rito ay sadyang pinutol.

Nagalit si Gabriel.

Nag-away sila ng kaniyang ina.

Ngunit huli na ang lahat.

Ang babaeng mahal niya ay tuluyan nang nawala.

“Gabriel!”

Napalingon siya.

“Ano, Mom?”

“Magsisimula na ang programa!”

Biglang namatay ang mga ilaw.

Lumiwanag ang malaking LED screen.

Lumabas ang pangalan:

RAMIREZ GLOBAL GROUP

Sumunod ang anunsiyo ng host.

“Ladies and gentlemen, please welcome the Chairwoman and Chief Executive Officer of Ramirez Global Group!”

Bumukas ang malaking pinto.

Pumasok ang isang magandang babaeng nakasuot ng eleganteng puting business suit.

Mahaba ang kaniyang itim na buhok.

Kumpiyansa ang kaniyang paglakad.

Sa magkabilang gilid niya ay mga senior executives at security personnel.

Ngunit nang makita siya ni Gabriel…

Biglang nanigas ang kaniyang buong katawan.

“Hindi…”

Napahawak siya sa mesa.

“Hindi puwede…”

Ang babaeng lumalakad papunta sa entablado…

Ay si Sophia.

Ang kaniyang dating asawa.

Ang babaeng minsang pinalayas sa ulan.

At ngayon, siya ang chairwoman ng Ramirez Global Group.

Napasinghap si Clarisse.

“Tita Victoria… hindi ba siya si Sophia?”

Biglang namutla ang mukha ni Victoria.

“I-imposible…”

Tumayo si Sophia sa entablado.

Ngumiti siya sa mga bisita.

“Magandang umaga sa inyong lahat. Ako si Sophia Ramirez, Chairwoman ng Ramirez Global Group.”

Malakas ang palakpakan.

Ngunit hindi makapalakpak si Gabriel.

Hindi makakilos si Victoria.

At tila hindi makahinga si Clarisse.

Nagpatuloy si Sophia.

“Sa loob ng maraming taon, natutunan kong hindi sapat ang tagumpay kung wala kang respeto sa mga taong tumutulong upang makamit ito.”

Tumingin siya sa audience.

“Ang tunay na lider ay hindi iyong may pinakamalaking bank account.”

Huminto siya sandali.

“Kundi iyong marunong makinig sa mga taong walang kapangyarihang ipagtanggol ang sarili.”

Naramdaman ni Gabriel na para sa kaniya ang mga salitang iyon.

Pagkatapos ng programa, agad siyang lumapit kay Sophia.

“Sophia!”

Huminto siya.

Dahan-dahang lumingon.

“Gabriel.”

Nanginginig ang boses ng lalaki.

“Ikaw talaga…”

“Oo.”

“Apat na taon kitang hinanap.”

Tahimik siyang tiningnan ni Sophia.

“At apat na taon kong binuo muli ang buhay ko.”

Napaluha si Gabriel.

“Sophia, hindi ko alam ang ginawa ni Mama noon.”

“Alam ko.”

“Kung nalaman ko lang—”

“Pero tinawagan kita noong gabing iyon, Gabriel.”

Natahimik siya.

“Sinabi kong pinalayas niya ako. Sinabi kong may kailangan akong sabihin.”

Lumalim ang kaniyang tinig.

“Pero mas pinili mong bumalik sa meeting.”

Napayuko si Gabriel.

“Patawad.”

Biglang dumating si Victoria.

“Sophia, anak!”

Napataas ang kilay ni Sophia.

“Anak?”

Napilitang ngumiti si Victoria.

“Matagal na kitang gustong makita! Hindi ko alam na ikaw pala ang tagapagmana ng Ramirez Global!”

Kalmadong sumagot si Sophia.

“Kung alam ninyo po ba noon na mayaman ako, hindi ninyo ako pinalayas?”

Biglang natahimik si Victoria.

“Sophia, nagkamali lang ako—”

“Ang pagkakamali po ay kapag hindi sinasadya.”

Lumapit si Sophia.

“Ang ginawa ninyo ay pinag-isipan. Naghanda kayo ng pera, mga litrato, at mga dokumento.”

Hindi makatingin nang diretso si Victoria.

“At noong sinabi kong buntis ako, tinawag ninyo akong sinungaling.”

Biglang napatingin si Gabriel.

“Ano…?”

Natahimik ang lahat.

Dahan-dahang humarap si Gabriel kay Sophia.

“B-buntis?”

Napapikit si Sophia.

Huli na niyang napagtanto ang kaniyang nasabi.

“Sophia…”

Nanginginig ang boses ni Gabriel.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Bago pa siya makasagot, isang maliit na batang babae ang tumakbo mula sa kabilang silid.

“MOMMY!”

Napalingon si Sophia.

“Lia! Sweetheart!”

Tumakbo ang batang babae palapit at niyakap ang kaniyang ina.

Tatlong taong gulang si Lia at malapit nang mag-apat.

Mahaba ang kaniyang buhok at may malalaking mata.

Ngunit nang makita siya ni Gabriel…

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

Dahil ang mukha ng bata…

Ay kamukhang-kamukha ng kaniyang mga larawan noong bata pa siya.

Dahan-dahang lumuhod si Gabriel.

“Sophia…”

Nanginginig ang kaniyang buong katawan.

“Sino… sino ang batang ito?”

Hinawakan ni Sophia ang kamay ng kaniyang anak.

Tahimik siyang tumingin kay Gabriel.

Pagkatapos ay sinabi niya ang katotohanang apat na taon niyang itinago.

“Gabriel, kilalanin mo si Amelia Ramirez.”

Huminto siya sandali.

“Anak natin siya.”