Ang Kape sa Tapat ng Ospital Part2

Nabasa ni Dahlia ang liham at nalaman na naghintay si Mico sa terminal noong gabing inakala niyang iniwan siya nito. Hindi pa nakakabawi si Dahlia sa kanyang nakita nang dumating si Mico. Hindi siya nagdala ng madaling sagot. “Ano ang kailangan mong malaman ngayon?” tanong niya. “Kung bakit may nagtatago,” tugon ni Dahlia. Sa Cebu, may mga bagay na napagkakasunduang huwag nang balikan, lalo na kapag sangkot ang mga taong may impluwensiya. Ngunit iba ang katahimikang pinipili sa katahimikang ipinapataw. Napatingin si Dahlia sa sobre; tila karaniwang bagay lamang iyon, pero ngayon ay may bigat na hindi na niya maitatanggi.

Inamin niyang lumipat siya ng bahay matapos ang biglang pagkakasakit ng ama at hindi nakatanggap ng anumang balita. “Bakit mo ako tinutulungan?” tanong ni Dahlia kay Mico. Hindi agad sumagot ang tagapangalaga ng pasyente. Pinagmasdan niya muna ang mukha ni Dahlia, na pagod ngunit ayaw magpakita ng panghihina. “Dahil may karapatan kang malaman kung ano ang totoo,” sabi niya. Hindi sapat iyon upang mawala ang pag-aalinlangan. Sa bawat hakbang nila, iniisip ni Dahlia kung ano ang maaaring mawala sa kanya: hanapbuhay, tiwala ng mga tao, at ang kakaunting kapanatagang matagal niyang inipon. Pero mas nakakatakot ang mamuhay na parang wala siyang nakita.

Umupo sila sa isang maliit na tindahan habang naghihintay na humupa ang ingay sa paligid. May kumukulong tubig, may humahampas na hangin sa yero, at may nagbibilang ng sukli sa kabilang mesa. “Hindi naman lahat ng pagkakamali ay masama ang pinagmulan,” maingat na sabi ni Mico. “Pero hindi ibig sabihin noon ay walang dapat managot,” sagot ni Dahlia. Napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang katigasan. Hindi niya nakasanayang may taong hindi kaagad nagsasabing kalimutan na lamang ang problema. Iyon ang unang dahilan kung bakit unti-unting gumaan ang pakiramdam niya.

Bumalik sa isip ni Dahlia ang mga gabing umuuwi siyang halos wala nang lakas. Hindi siya bayani sa sarili niyang kuwento. May mga araw na gusto na lang niyang isara ang pinto at huwag makisangkot. Ngunit may taong higit na mahihirapan kapag walang kumilos. Hinawakan niya ang basong kape at pinagmasdan ang mga bakas ng paggamit dito. “Kung mali tayo, tatanggapin ko,” sabi niya. “Pero kung tama tayo, hindi ako papayag na iba ang magbayad.” Tumango si Mico. Hindi niya ipinangakong magiging madali ang susunod.

Sa paglalakad nila sa makitid na daan, may lumapit na matandang nakasaksi sa bahagi ng nangyari. Hindi kumpleto ang kuwento nito, at iyon mismo ang mahalaga. “Huwag ninyong basta paniwalaan ang sabi-sabi,” paalala ng matanda. Nagtanong si Dahlia tungkol sa oras, sa mga taong naroon, at sa kung ano talaga ang nakita. Isinulat ni Mico ang mga sagot sa papel. Sa unang pagkakataon, hindi na puro takot ang hawak nila. May maliliit na detalye silang maaaring suriin, at may mga tanong na maaari nilang iharap nang hindi naninira ng kapwa.

Bago maghiwalay, napansin ni Mico na hindi pa kumakain si Dahlia. Inabutan niya ito ng tinapay na binili sa kanto. “Hindi nito maaayos ang problema,” sabi niya. “Alam ko,” sagot ni Dahlia, “pero salamat pa rin.” Kumain sila nang tahimik. Sa sandaling iyon, hindi tungkol sa muling pagtatagpo ng dating magkasintahan sa gitna ng pag-aalaga ang lahat. Tungkol din ito sa dalawang taong natutong magtiwala nang hindi hinihinging isuko ng isa ang sariling pag-iisip. May takot pa rin, pero hindi na nag-iisa si Dahlia sa pagharap dito.

Ngunit nang mag-usap sila nang tapat, sinabi ni Mico na may pamilya na siyang inuuwian at hindi na maaaring ibalik ang dati. Napahinto si Dahlia. Hinanap niya ang tingin ni Mico, umaasang may paliwanag na agad nitong maibibigay. Wala. Sa halip ay magkatabi nilang hinarap ang nangyari. Hindi na sapat ang mga hinala at bulung-bulungan; kailangan na nilang kumilos nang may ingat. Sa labas, nagpapatuloy ang karaniwang buhay ng Cebu, ngunit para kay Dahlia, may nabago na. Ang dating maliit na suliranin ay may kaugnayan pala sa mas malalim na katotohanan. At hindi niya alam kung sino pa ang handang magsalita.