Ang Tahi sa Pulang Uniporme Part2

Nalaman ni Nida na ginagamit ang pangalan ng anak sa isang reklamo laban sa guro at may nagbabanta sa batang tumestigo. Hindi pa nakakabawi si Nida sa kanyang nakita nang dumating si Berto. Hindi siya nagdala ng madaling sagot. “Ano ang kailangan mong malaman ngayon?” tanong niya. “Kung bakit may nagtatago,” tugon ni Nida. Sa Marikina, may mga bagay na napagkakasunduang huwag nang balikan, lalo na kapag sangkot ang mga taong may impluwensiya. Ngunit iba ang katahimikang pinipili sa katahimikang ipinapataw. Napatingin si Nida sa karayom; tila karaniwang bagay lamang iyon, pero ngayon ay may bigat na hindi na niya maitatanggi.

Ikinuwento ni Berto na minsang tinuruan siya ni Nida ng pagbasa habang nagtatahi sa lumang palengke. “Bakit mo ako tinutulungan?” tanong ni Nida kay Berto. Hindi agad sumagot ang guro sa pampublikong paaralan. Pinagmasdan niya muna ang mukha ni Nida, na pagod ngunit ayaw magpakita ng panghihina. “Dahil may karapatan kang malaman kung ano ang totoo,” sabi niya. Hindi sapat iyon upang mawala ang pag-aalinlangan. Sa bawat hakbang nila, iniisip ni Nida kung ano ang maaaring mawala sa kanya: hanapbuhay, tiwala ng mga tao, at ang kakaunting kapanatagang matagal niyang inipon. Pero mas nakakatakot ang mamuhay na parang wala siyang nakita.

Umupo sila sa isang maliit na tindahan habang naghihintay na humupa ang ingay sa paligid. May kumukulong tubig, may humahampas na hangin sa yero, at may nagbibilang ng sukli sa kabilang mesa. “Hindi naman lahat ng pagkakamali ay masama ang pinagmulan,” maingat na sabi ni Berto. “Pero hindi ibig sabihin noon ay walang dapat managot,” sagot ni Nida. Napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang katigasan. Hindi niya nakasanayang may taong hindi kaagad nagsasabing kalimutan na lamang ang problema. Iyon ang unang dahilan kung bakit unti-unting gumaan ang pakiramdam niya.

Bumalik sa isip ni Nida ang mga gabing umuuwi siyang halos wala nang lakas. Hindi siya bayani sa sarili niyang kuwento. May mga araw na gusto na lang niyang isara ang pinto at huwag makisangkot. Ngunit may taong higit na mahihirapan kapag walang kumilos. Hinawakan niya ang pulang uniporme at pinagmasdan ang mga bakas ng paggamit dito. “Kung mali tayo, tatanggapin ko,” sabi niya. “Pero kung tama tayo, hindi ako papayag na iba ang magbayad.” Tumango si Berto. Hindi niya ipinangakong magiging madali ang susunod.

Sa paglalakad nila sa makitid na daan, may lumapit na matandang nakasaksi sa bahagi ng nangyari. Hindi kumpleto ang kuwento nito, at iyon mismo ang mahalaga. “Huwag ninyong basta paniwalaan ang sabi-sabi,” paalala ng matanda. Nagtanong si Nida tungkol sa oras, sa mga taong naroon, at sa kung ano talaga ang nakita. Isinulat ni Berto ang mga sagot sa papel. Sa unang pagkakataon, hindi na puro takot ang hawak nila. May maliliit na detalye silang maaaring suriin, at may mga tanong na maaari nilang iharap nang hindi naninira ng kapwa.

Bago maghiwalay, napansin ni Berto na hindi pa kumakain si Nida. Inabutan niya ito ng tinapay na binili sa kanto. “Hindi nito maaayos ang problema,” sabi niya. “Alam ko,” sagot ni Nida, “pero salamat pa rin.” Kumain sila nang tahimik. Sa sandaling iyon, hindi tungkol sa anak na ayaw nang pumasok dahil sa kahihiyan ang lahat. Tungkol din ito sa dalawang taong natutong magtiwala nang hindi hinihinging isuko ng isa ang sariling pag-iisip. May takot pa rin, pero hindi na nag-iisa si Nida sa pagharap dito.

Nang makaharap nila ang punong-guro, sinabi nitong may video ng insidente ngunit ang nasa kuha ay isang taong hindi nila inaasahan. Napahinto si Nida. Hinanap niya ang tingin ni Berto, umaasang may paliwanag na agad nitong maibibigay. Wala. Sa halip ay magkatabi nilang hinarap ang nangyari. Hindi na sapat ang mga hinala at bulung-bulungan; kailangan na nilang kumilos nang may ingat. Sa labas, nagpapatuloy ang karaniwang buhay ng Marikina, ngunit para kay Nida, may nabago na. Ang dating maliit na suliranin ay may kaugnayan pala sa mas malalim na katotohanan. At hindi niya alam kung sino pa ang handang magsalita.