BAHAGI 2: ANG KATOTOHANANG NAGPABAGSAK SA MAYABANG NA BILYONARYA

“HINDI! IMPOSIBLE IYAN!”

Nanginginig ang boses ni Celeste Villanueva habang nakatitig kay Lara.

“Paano magiging may-ari ng restawrang ito ang isang waitress?!”

Kalmadong tinanggal ni Lara ang kaniyang apron.

“Dahil ang pagiging waitress ay isang marangal na trabaho, Mrs. Villanueva. At walang masama kung ang may-ari ay marunong ding gumawa ng trabahong ginagawa ng kaniyang mga empleyado.”

Hindi makasagot si Celeste.

Lumapit si Roberto at iniabot ang isang tablet.

“Madam, narito na po ang CCTV footage.”

Tumango si Lara.

“Ipakita ninyo.”

Nagsimulang tumugtog ang video.

Makikita si Celeste na nakaupo sa kaniyang mesa.

Ilang minuto bago dumating si Lara, hinubad ng matanda ang kaniyang diamond bracelet at inilagay iyon sa maliit na bulsa ng sariling handbag habang may kausap sa telepono.

Pagkatapos ay nakalimutan niya ito.

Nang matapos ang video, tahimik ang lahat.

“Mrs. Villanueva,” mahinahong sabi ni Lara. “Maaari po ba ninyong tingnan ang maliit na bulsa ng bag ninyo?”

Nanginginig na binuksan ni Celeste ang kaniyang handbag.

At doon niya nakita ang nawawalang bracelet.

Ang tatlong milyong pisong alahas.

Nasa bag lamang pala niya sa buong oras.

Napasinghap ang mga bisita.

“Grabe! Sinampal niya ang waitress nang walang ebidensiya!”

“Ang yabang niya, pero siya pala ang nagkamali!”

Namula nang husto ang mukha ni Celeste.

“Nagkaroon lang ng maliit na hindi pagkakaunawaan!”

Napatingin si Adrian sa kaniyang ina.

“Maliit? Mom, sinampal mo siya sa harap ng lahat!”

“Maaari naman nating kalimutan ang nangyari!”

Dahan-dahang umiling si Lara.

“Hindi po ganoon kasimple.”

Humarap siya kay Oscar.

“Sir Oscar, ilang empleyado na po ang tinanggal ninyo dahil lamang sa reklamo ng mayayamang customer?”

Namutla ang manager.

“M-Madam, wala naman po—”

“May mga natanggap akong reklamo sa nakalipas na dalawang buwan. Kaya ako personal na nagtrabaho rito upang malaman ang totoo.”

Tahimik ang lahat.

“Natuklasan kong may mga empleyadong pinagmumulta nang walang sapat na dahilan. May mga overtime na hindi nababayaran. At may mga manggagawang pinagbabantaan kapag nagsasalita.”

Nanginginig na napayuko si Oscar.

“Madam, maaari ko pong ipaliwanag—”

“Magkakaroon ng independent investigation. Habang isinasagawa iyon, pansamantala muna kayong aalisin sa inyong managerial duties.”

Napatingin si Lara kay Roberto.

“Siguraduhing patas ang proseso at walang empleyadong mapaparusahan sa pagsasabi ng totoo.”

“Opo, Madam.”

Pagkatapos ay humarap siya kay Celeste.

“At kayo po, Mrs. Villanueva…”

Napatuwid ang matanda.

“Alam kong mayaman kayo. Alam kong makapangyarihan ang pamilya ninyo.”

Huminto si Lara.

“Pero hindi ninyo maaaring gamiting dahilan ang kayamanan upang saktan at ipahiya ang ibang tao.”

Biglang lumapit si Celeste.

“Lara, pasensiya na. Hindi ko alam na ikaw pala ang may-ari!”

Tahimik na tiningnan siya ng babae.

“Kung ordinaryong waitress po talaga ako, hihingi rin ba kayo ng tawad?”

Hindi makasagot si Celeste.

At ang katahimikang iyon ang naging sagot.

Nang gabing iyon, nakatanggap ng tawag si Adrian mula sa kaniyang chief financial officer.

“Sir, may malaking problema tayo.”

“Ano iyon?”

“Ang Mendoza Hospitality Group ang pangunahing kasosyo na inaasahan natin para sa bagong luxury commercial development. May malaking halagang nakataya sa kontrata.”

Napapikit si Adrian.

“Kailan ang contract signing?”

“Bukas po sana. Pero sinabi ng kanilang investment committee na kailangan muna nilang suriin ang mga nangyari at ang business relationship natin.”

Napahawak si Adrian sa kaniyang noo.

Ang matagal na nilang pinaghandaang proyekto ay nanganganib.

At ang babaeng may kapangyarihang mag-apruba sa kanilang partnership…

Ay ang babaeng sinampal ng kaniyang sariling ina.

Kinabukasan, nagkaroon ng emergency meeting sa Villanueva Properties.

“ANAK, KAILANGAN MONG KAUSAPIN SI LARA!” sigaw ni Celeste.

“Maaari nating ayusin ito!”

Malamig na tumingin si Adrian.

“Mom, hindi ko gagamitin ang personal kong pagkakakilala sa kaniya para pilitin siyang pumirma.”

“Pero mawawala ang bilyun-bilyong pisong proyekto natin!”

“Kung ganoon, kailangan nating patunayang karapat-dapat tayong maging business partner.”

Napayuko si Celeste.

“Mali ang ginawa mo,” pagpapatuloy ni Adrian. “At hindi ko ipagpapalit ang dignidad ng isang tao para lamang makuha ang kontrata.”

Hindi na nakasagot ang kaniyang ina.

Samantala, sa opisina ng Mendoza Hospitality Group, nakaupo si Lara habang binabasa ang business proposal ng Villanueva Properties.

Lumapit ang kaniyang assistant.

“Madam, gusto po kayong makausap ni Mr. Adrian Villanueva.”

Sandaling natahimik si Lara.

Pagkatapos ay sumagot siya.

“Papuntahin mo siya rito.”

Ilang minuto pa, pumasok si Adrian.

Wala ang kaniyang ina.

Wala ring dalang mamahaling regalo.

Isang maliit na paper bag lamang ang hawak niya.

“Hello, Lara.”

“Hello, Adrian.”

Inilapag niya ang bag sa mesa.

“Kape. Iyong paborito mong walang asukal.”

Bahagyang napangiti si Lara.

“Naalala mo?”

“Oo.”

Tahimik silang nagtinginan.

Pagkatapos ay nagsalita si Adrian.

“Hindi ako narito para pilitin kang pumirma sa kontrata.”

Napataas ang kilay ni Lara.

“Kung ganoon, bakit ka nandito?”

Huminga siya nang malalim.

“Dahil gusto kong humingi ng tawad sa ginawa ng mama ko.”

“Hindi ikaw ang nanampal sa akin.”

“Alam ko. Pero hindi ibig sabihin noon ay wala akong responsibilidad na pigilan siyang gawin iyon muli.”

Tahimik siyang pinagmasdan ni Lara.

“At may isa pa akong gustong sabihin.”

“Ano iyon?”

Napangiti nang bahagya si Adrian.

“Dalawang linggo na akong bumabalik sa restawran ninyo.”

“Napansin ko.”

“At sa dalawang linggong iyon, hindi ko alam na mayaman ka.”

“Alam ko rin.”

Lumapit siya nang bahagya.

“Pero araw-araw pa rin kitang gustong makita.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Lara.

“Adrian…”

“Hindi dahil may-ari ka ng restawran. Kundi dahil sa babaeng nakita kong nagbigay ng pagkain sa isang matandang hindi niya kilala.”

Tahimik si Lara.

Ngunit bago pa siya makasagot, tumunog ang cellphone ni Adrian.

Isang mensahe mula sa kaniyang assistant.

Agad na nagbago ang kaniyang mukha.

“Ano’ng nangyari?” tanong ni Lara.

Dahan-dahang tumingin si Adrian sa kaniya.

“May problema sa kumpanya namin.”

“Ano iyon?”

“May natuklasang mga hindi awtorisadong pagbabayad mula sa corporate funds.”

Napakunot ang noo ni Lara.

“At sino ang nag-apruba?”

Napapikit si Adrian.

Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalang hindi inaasahan ni Lara.

“Ang mama ko.”

AT ANG HINDI PA ALAM NI ADRIAN…

MAY KAUGNAYAN ANG MGA TRANSAKSIYONG IYON SA MANAGER NA NAGPAPAHIYA KAY LARA!